Door Amanda O’Connor, Claire Blewitt en Helen Skouteris, Monash University, Melbourne, Australië.

Gezondheidsgelijkheid betekent dat iedereen een eerlijke en rechtvaardige kans heeft om een goede gezondheid te bereiken, ongeacht sociaaleconomische positie, etniciteit, gender of andere sociale omstandigheden. Toch laten huidige wereldwijde trends zien dat de gezondheidskloof groter wordt. Verschillen in levensverwachting tussen landen – vaak veroorzaakt door structurele zwaktes in gezondheidssystemen, systemisch racisme en vooroordelen, en ongelijke sociale en economische omgevingsomstandigheden – kunnen meer dan drie decennia bedragen. Ook binnen landen nemen de ongelijkheden tussen sociale groepen toe.

Deze onderliggende oorzaken kunnen ver verwijderd lijken van ons dagelijkse werk. Zorgprofessionals werken echter vaak onder tijdsdruk, met beperkte middelen en binnen strikte protocollen. Het kan daardoor lijken alsof gelijkheid vooral een beleids- of systeemvraagstuk is. Toch wordt gelijkheid ook gevormd in alledaagse zorgcontacten: in de manier waarop diensten zijn georganiseerd, in hoe communicatie verloopt, in hoe beslissingen worden genomen en in welke patiënten daadwerkelijk profiteren van beschikbare zorg.

Elke consultatie, zorgroute en poging tot verbetering van de dienstverlening functioneert als een kleine interventie. Keuzes rond afsprakensystemen, doorverwijzingsroutes, patiënteneducatiematerialen, digitale hulpmiddelen en follow-up procedures kunnen verschillen verkleinen of juist vergroten. Wanneer gelijkheid niet expliciet wordt meegenomen, werken standaardprocedures vaak het beste voor groepen die al een voordeel hebben. Wanneer gelijkheid vanaf het begin wordt meegenomen, wordt routinematige zorg toegankelijker, acceptabeler en effectiever voor een bredere groep patiënten.

Een op gelijkheid gerichte benadering in de gezondheidszorg begint met bewuste reflectie en planning. Teams zouden hun begrip van gelijkheid expliciet moeten maken en bespreken wat eerlijke toegang en eerlijke uitkomsten betekenen in hun specifieke zorgcontext. Dit omvat het identificeren van patiëntengroepen die minder waarschijnlijk deelnemen, therapietrouw zijn of profiteren van zorg, en het onderzoeken van praktische barrières zoals taal, gezondheidsvaardigheden, vervoer, digitale toegang, kosten, stigma of eerdere negatieve ervaringen met zorg. Planning voor gelijkheid betekent ook het erkennen van de kracht van patiënten en gemeenschappen, niet alleen van risico’s en tekortkomingen, alsook het leren van eerdere verbeteringsinitiatieven. Zo kan bijvoorbeeld de toegang tot zorg voor kinderen met obesitas in regionale en landelijke gebieden worden verbeterd door digitale zorg, uitbreiding van verpleegkundige rollen in de eerstelijnszorg en modellen voor gezondheidswerkers in de gemeenschap.

Een ander kernprincipe is het waarderen van ervaringskennis. Patiënten zijn experts in het omgaan met hun eigen aandoeningen en omstandigheden. Hun ervaringen met zorgdiensten onthullen barrières en kansen die klinische indicatoren alleen niet laten zien. Zorgprofessionals kunnen gelijkheid versterken door gestructureerde en voortdurende manieren te creëren om perspectieven van patiënten te horen, bijvoorbeeld via patiëntpartners (bijvoorbeeld patiënten of mantelzorgers die formeel worden uitgenodigd om samen met professionals te werken aan het ontwerpen, evalueren of besturen van diensten op basis van hun ervaringskennis), adviesgroepen, feedbacksystemen en activiteiten op het gebied van co-ontwerpen. Het is daarbij belangrijk dat deze input daadwerkelijk invloed heeft op de manier waarop diensten worden geleverd en gecommuniceerd. Zo heeft bijvoorbeeld een samenwerking met jongeren met ervaringskennis van psychische problemen geleid tot een routekaart voor de jeugd-ggz-sector om gezamenlijke ontwerp-, implementatie- en evaluatieprocessen van een gemeenschapsgerichte psychosociale dienst te ondersteunen.

Reflectief handelen is ook van essentieel belang. Machtsverschillen zijn ingebouwd in zorgrelaties door professionele autoriteit, institutionele rollen en kennisverschillen. Clinici en zorgteams hebben regelmatig de gelegenheid nodig om te reflecteren op hoe aannames, stereotypen en tijdsdruk hun oordelen en interacties beïnvloeden. Gestructureerde reflectie, teamdialogen en feedback van diverse patiënten en collega’s helpen blinde vlekken te ontdekken en het risico te verkleinen dat vooroordelen zorgbeslissingen beïnvloeden. Reflectie moet ingebed zijn en onderdeel worden van routines voor kwaliteitsverbetering. Dit komt bijvoorbeeld naar voren in ons werk met organisaties voor jonge kinderen. Om kinderen die door trauma zijn getroffen effectief te ondersteunen, werken we disciplines en sectoren overstijgend en stimuleren we diepgaande en voortdurende reflectie over welke praktijken en beleidsmaatregelen nodig zijn om gezondheids- en welzijnsgelijkheid voor deze kinderen te bevorderen.

Gelijkheidsgerichte zorg wordt versterkt door het gebruik van passende conceptuele perspectieven. Kaders die zich richten op sociale determinanten van gezondheid, intersectionaliteit, structurele discriminatie en cultureel verankerde zorg helpen om gelijkheid te vertalen van een abstracte waarde naar praktische beslissingen. Deze perspectieven bepalen hoe professionals omgaan met het niet naleven van voorschriften, gemiste afspraken, communicatieproblemen en risicogedrag. De focus verschuift zo van “niet-meewerkende patiënten” naar systemen en contexten die niet goed aansluiten.

Gezondheidsongelijkheden worden geproduceerd door grote systemen, maar ze worden ook versterkt of verminderd door de vele dagelijkse handelingen binnen zorginstellingen. Gelijkheid vooropstellen staat daarom niet los van goede klinische zorg; het is er een integraal onderdeel van.

Praktische aanbevelingen

–        Houd je ogen en geest open. Vergroot je begrip van gezondheidsongelijkheden en hun structurele oorzaken. Reflecteer op je eigen professionele positie, aannames en mogelijke impliciete vooroordelen en overweeg hoe deze communicatie, klinische oordelen en verwachtingen van patiënten kunnen beïnvloeden. Maak korte reflectiemomenten onderdeel van de dagelijkse praktijk en teamvergaderingen.

–        Zoek actief en luister naar de meningen van verschillende patiënten. Ga verder dan standaard tevredenheidsonderzoeken. Creëer eenvoudige, terugkerende mogelijkheden om verschillende patiëntgroepen te horen, vooral degenen die minder vaak komen of hun behandeling stoppen. Werk samen met patiëntvertegenwoordigers en gemeenschapsorganisaties en laat duidelijk zien dat hun feedback wordt gewaardeerd en leidt tot aanpassingen in de dienstverlening.

–        Denk kritisch na over de hulpmiddelen en procedures die je gebruikt. Klinische zorgpaden, educatiematerialen, digitale portalen en gedragsveranderingstools zijn vaak ontworpen voor hoogopgeleide en financieel draagkrachtige patiënten. Controleer of materialen en processen begrijpelijk, cultureel passend en toegankelijk zijn. Pas het taalgebruik en de manieren van aanbieden aan waar nodig. Maak je vanaf het begin vertrouwd met en werk bijvoorbeeld met gelijkheidskaders en theorieën.

–        Wees bereid om ongelijkwaardige routines en structuren ter discussie te stellen. Let op patronen in wie afspraken mist, wie wordt doorverwezen en wie het minst profiteert van zorg. Bespreek deze observaties met je team en vraag hen en je patiënten waarom deze ongelijkheden ontstaan. Kom op voor de behoeften van deze patiënten zoals zij die zelf beschrijven. Dit kan bijvoorbeeld inhouden: flexibele planning, toegang tot tolken, benaderingsmethodieken en een passende verdeling van middelen.

–        Waardeer meerdere vormen van bewijs. Combineer klinische richtlijnen en kwantitatieve indicatoren met patiëntverhalen, inzichten van eerstelijnsmedewerkers en kennis uit de gemeenschap. Verschillende bronnen van bewijs geven samen een nauwkeuriger beeld van wat voor wie werkt in de praktijk.

Vertaald door: Denise van Rijen en Isabelle Colombi-Maussen